اسماااااء

بسم الله الرحمن الرحيم
كان فيه شاب صالح جدا وعلى دين مسافر لبلد معينه وبعدين وهو فى الطريق فى البلد دى حس بجوع جامد اوى
وبعدين وهو ماشى لقى حديقه جميله اوى وفيها كتير من الفواكه الطيبه اللذيذه
فقرب لاحد الاشجار وقطف منها تفاحه وبدا ياكل فيها لحد ما وصل لنصف التفاحه
وبعدين اكتشف انه ما استاذنش من صاحب الحديقه قبل ما ياكل التفاحه
وبعدين نادى على العامل الموجود اللى بيحرس الحديقه فكان موجود بالداخل
وخرج العامل
فقاله الشاب: انا كنت ماشى فى طريقى وبعدين حسيت بجوع جامد واخدت التفاحه دى واكلت نصفها وتذكرت انى ما استاذنت قبل ما اكلها جيت ارجع ليك النصف المتبقى واستاذن صاحب المزرعه اما انه يسامحنى فى النصف اللى اكلته او اشتغل بثمن ما اكلت
فرد عليه العامل وقاله: سيدى مش موجود دلوقتى هو فى مكان ما ممكن اخدك للمكان اللى هو فيه وتتفاهم معاه
قبل الشاب الموضوع ووصل فعلا لصاحب المزرعه وحكاله الحكايه
فرد عليه صاحب المزرعه وقاله : انا هسامحك على نصف التفاحه لكن بشرط
وهو انك تتزوج من ابنتى لكن لو ما قبلتش الشرط ده مش هسامحك على نصف التفاحه اللى اكلتها
مع العلم ان ابنتى صماء وبكماء وعمياء وعرجاء
الشاب اتردد شويه وبعدين قال امرى الى الله موافق احسن ما اشيل ذنب
ويوم الفرح ومع الاستعداد عشان يشوف الشاب عروسته
سال نفسه هقولها ايه دى لا بتسمع ولا بتتكلم ولا بتشوف ولا بتمشى وطبعا كانت العروسه مستنياه فى الغرفه
فلقاها خرجه وبتقوله السلام عليكم
فتعجب الشاب وقال بتمشى وبتتكلم وبتشوف
وسالها انتى ازاى كده وابوكى قال عليكى كلام تانى خالص
قالتله قال ايه
فحكالها عن اللى قاله ابوها
ضحكت البنت وكانت فى غايه الجمال وقالتله انا فعلا لا اتكلم الا الكلام المفيد
وعرجاء لا تسعى قدماى الا فى الخير

عمياء لا انظر الا للطيب لا تقع عينى على المنكرات
ولا استمع باذنى الى التفاهات والاكاذيب فلقد صدق ابى
وعاش الزوجان اجمل حياه واسعد حياه وربنا رزقهم بابن وكان هذا الابن هو الامام ابو حنيفه
شكرا وتقبلوا مشاركتى